Het oplossingsgericht denken is een verademing
Bob Hopmans, integratiespecialist bij het Amphia Ziekenhuis, was voor de eerste keer aanwezig op de IHE Connectathon. In zijn rol als monitor genoot hij van de oplossingsgerichte samenwerking met leveranciers.
Bob’s officiële functietitel is applicatiecoördinator EPD in het team Connect. “Ons team is verantwoordelijk voor alle koppelingen van ons EPD naar andere software, apparatuur en uitwisselingsprogramma’s. Een collega van mij moedigde me al een tijdje aan om me eens aan te melden als monitor bij een IHE Connectathon. In die rol kun je wat breder inzicht krijgen in hoe leveranciers werken en makkelijk nieuwe relaties aangaan met anderen in het vakgebied. Eerdere jaren kwam het niet uit, maar dit jaar paste het goed in mijn agenda.”
Oog voor de zorgverlener
Inzicht in hoe leveranciers denken, heeft hij zeker gekregen. “Leveranciers hebben developers in dienst die meestal geen klinische achtergrond hebben. Die krijgen een vraag en voeren dat uit, zonder stil te staan bij wat de koppeling die zij ontwikkelen betekent voor degene die met een applicatie werkt. Ik zag bijvoorbeeld regelmatig dat ze koppelingen niet patiëntspecifiek maken. Dat betekent in de praktijk dat een arts die bepaalde informatie opvraagt een hele lijst krijgt en vervolgens zelf op zoek moet naar de gegevens van een specifieke patiënt. Dat is geen onwil, een developer kijkt met de beste bedoelingen hoe hij zo efficiënt mogelijk een gevraagde koppeling kan realiseren. Dat is immers zijn vak. Door samen het gesprek aan te gaan en een developer te laten zien wat dat betekent voor de gebruiker, ontstaan betere oplossingen.” Het is kennis die hij mee terug neemt naar het Amphia Ziekenhuis. “Ik weet nu beter waar ik op moet letten bij projectvoorbereidingen.”
Ander denkpatroon
Hij was het meest gecharmeerd van het oplossingsgericht denken tijdens de IHE Connectathon. “Iedereen is er met dezelfde mindset: waarom gaat het niet zoals beschreven in het profiel en wat kunnen we hieraan doen? In de dagelijkse praktijk, als je werkt met software die al is opgeleverd, zie je dat er snel met een vinger wordt gewezen als iets niet werkt zoals zou moeten; de focus verschuift naar de schuldvraag. Tijdens het ontwikkel- en testproces is er nog geen schuldvraag, dan is er alleen de wens om het samen op te lossen. Dat zorgt voor een ander denkpatroon. We vroegen ons op een geven moment bijvoorbeeld af of de test die we gebruikten wel voldoende was om het profiel in de volle breedte goed te testen. Door deze discussies heb ik het vertrouwen dat alle betrokken partijen – leveranciers en gebruikers – zich graag inzetten voor interoperabiliteit in de zorg. Als software niet werkt zoals jij had gedacht, dan is dat geen onwil van leveranciers. Het is alleen onbegrip bij developers die het klinische proces niet kennen. Het is aan ons als ziekenhuis om ze daarbij te betrekken.”
Bereidheid elkaar te helpen
Die sfeer van in gezamenlijkheid uitdagingen oppakken was er ook ’s avonds, als het testwerk gedaan was en er tijd was voor ontspanning. Bob: “Ik vond het mooi dat de Nederlandse delegatie elkaar opzocht. Ik heb veel nieuwe mensen leren kennen bij wie ik ook later nog eens terecht kan als ik een bepaalde vraag heb. De bereidheid om elkaar te helpen was groot; dat heb ik als heel prettig ervaren.”
Bob dankt met name ook de Nederlandse monitoren David Wattien, Ferry Lagarde, Guido Out, Mik de Jong-Borgman, Nico Meijer en Robert Breas, die hem goed op weg hebben geholpen tijdens zijn eerste Connectathon en met wie hij vele interessante discussies heeft mogen voeren.